Bas Hoekstra.

Bas Hoekstra is al jaren fotograaf. Als 10 jarig jongetje bekeek hij de wereld al graag door de lens. Vanaf 1981 was hij ‘officieel’ aan het werk als fotograaf en vanaf 1983 als zelfstandig fotograaf bezig o.a. voor diverse kranten en bladen. “Mijn ‘40 jarig jubileum’ dus dit jaar, de tijd vliegt!”

Toen Tina en Peter Ligthart met uitgeverij ‘De Nederlandse’ begonnen werd er al snel contact gelegd. “Vanaf het begin ben ik- soms wat vaker en soms wat minder frequent- op pad geweest voor De Andijker en De Streker,” vertelt Bas.

Net politiek
“Fotograferen is net politiek zeg ik wel eens. Je moet goed kunnen ‘kletsen’ en mensen laten geloven dat het allemaal wel goed komt. Vertrouwen uitstralen, de leiding nemen. Soms word je naar een opdracht gestuurd waarvan je denkt: “Wat mot ik hiermee?” Juist dan komt het aan op vakmanschap. Zelfs als iets niet interessant is, moet je er een pakkende foto van maken.

Vaak weet ik binnen een paar seconden nadat ik bij iemand binnenloop welke foto ik wil maken. Dan zit het plaatje al in mijn hoofd en hoef ik de mensen alleen nog maar naar de juiste plaats te dirigeren.”

Een stoere vrouw
“Een stoere vrouw portreteer ik graag zo dat ze ook stoer overkomt. Een houding die ik juist niet wil als ik bijvoorbeeld politici vastleg, omdat die open en toegankelijk moeten overkomen. Je moet van te voren weten wat de houding uitstraalt en of dat klopt bij het beeld dat je naar buiten wilt brengen,” gaat Bas verder. “Soms kom je bij een nieuwe winkel en willen ze dat ik een foto maak van het pand. Dat zegt niemand iets. Je wilt een foto ‘smoel’ geven en daarom moeten de mensen erop. Een enthousiaste eigenaar of de vaste verkoopsters of een groep klanten die niet kunnen wachten om naar binnen te gaan bijvoorbeeld. Daarmee vang je de aandacht.”


Mama Mia de Musical. Foto’s Hoekstra Grootebroek.

Ik wil de aandacht
“Mensen op de foto moeten op mij letten, allemaal naar mij kijken. Dat lukt altijd wel. Hoewel je daarvoor soms een beetje brutaal moet zijn.” Bas vertelt een anekdote: “Tijdens een bijeenkomst op een hertenboerderij in Benningbroek kwam toenmalig koningin Beatrix langs. Ik zat eerste rang, tussen vele andere fotografen. Iedereen riep “Majesteit!” Maar Beatrix reageerde niet. Ik riep “Beatrix” en kreeg eerst een boze blik, maar daarna een lach. Klik, ik had mijn foto. Net op tijd, want ik werd in de kraag gegrepen en mocht vertrekken. Soms moet je een beetje lef tonen.”

Op pad voor Pé
“Elke krant, elk blad heeft zijn eigen manier van werken. Een jarenlange samenwerking maakt dat je weet wat je van de ander kan verwachten, dat je erop kan rekenen dat het goed komt. Een beetje rekening houden met elkaar, elkaars wensen kennen. Nu ik al zoveel jaren werk voor De Nederlandse, weet ik precies welke plaatje Pé van me verwacht. Dat hij ooit zou vragen om een foto van mezelf aan te leveren, was misschien wel mijn lastigste opdracht ooit.
Zoals veel fotografen sta ik liever achter de camera dan voor de lens!”